Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: pasta met winterpostelein

Knoflook1

Ingrediënten (voor 2 personen)

150 gram pasta naar keuze
250 gram kastanjechampignons (1 bakje)
1 ui
1 teentje knoflook
1/2 potje zongedroogde tomaatjes op olie
20 gram cashewnoten, ongebrand en ongezouten
1 bosje winterpostelein

Bereiding

Snijd de ui in dunne ringen en de champignons doormidden. Knip de tomaatjes in stukjes. Was de winterpostelein. Hak de noten grof.

Kook de pasta volgens aanwijzingen op het pak.

Verwarm de olie uit het potje tomaatjes in een bakpan en bak hier de ui en de champignons in. Daarna de knoflook, de noten en de tomaatjes toevoegen.

Doe de gare en afgegoten pasta bij de groenten in de pan, en dan de postelein erbij. Laat even doorwarmen. Naar smaak peper en zout toevoegen.

Een pleidooi voor echt koken

categorieën: Bereidingstechnieken, boeken, Brood, Gezond voedsel, Koken en eten

een_pleidooi_voor_echt_koken

Thuiskomen in de keuken

Auteur: Michael Pollan
Uitgever: Arbeiderspers
Oorspronkelijke titel: A Natural History of Transformation
ISBN: 978.90.295.8714.3

Na Een pleidooi voor echt eten en het zien van Michael Pollan in diverse films was ik erg benieuwd naar dit nieuwe boek van zijn hand. De dikte stelde alvast niet teleur. Helaas werd ik daar gaandeweg minder enthousiast over.

Pollan zegt veel interessante dingen over de rol van koken in het menselijk bestaan van de oertijd tot nu. Maar 78 pagina’s over barbecuen? Dat is mij zelfs te veel.

Amerikaans

Veel van wat Pollan zegt over de hedendaagse keuken geldt met name voor Amerika. Daar is het met het koken - in de betekenis van zelf bereiden van voedsel - een stuk slechter gesteld dan bij ons. Al wil dat niet zeggen dat het bij ons nog allemaal koek en ei is. Ook hier neemt het zelf koken af. Maar er is tegelijkertijd een tegenbeweging van weer alles zelf willen doen, van het kweken van voedsel tot het bereiden. In Amerika is het ook al veel normaler dat ieder lid van een gezin zijn of haar eigen maaltijd kiest en opwarmt in de magnetron. Het gezamenlijk aan tafel eten komt steeds minder voor. Pollan pleit juist voor dit gezamenlijke moment om voedsel en nog veel meer te kunnen delen. 

Elementen

Pollans boek is opgebouwd rond de vier elementen: vuur, water, lucht en aarde.

Vuur

Het eerste deel, vuur,gaat dus in zijn geheel over het roosteren van hele en halve varkens. Vegetariërs en veganisten zijn gewaarschuwd.

Water

Het gedeelte over water gaat over het maken van stoofpotten. Hier valt van alles onder dat met behulp van vocht, en vuur, gemaakt wordt. Over het mengen van ingrediënten en smaken tot één nieuwe smaak van plantaardige (groenten en kruiden) en eventueel dierlijke ingrediënten en dus met vocht. Dat vocht hoeft niet per se water te zijn, het kan ook een bouillon, melk, wijn, bier, sap of dashi zijn. Dus van soepen tot bonenschotels en van smoorgerecht tot casseroles en tajines.

Deze manier van voedsel bereiden kwam na die op het open vuur omdat hiervoor eerst een pan of de voorloper daarvan uitgevonden moest worden. Oorspronkelijk was deze bereiding vooral voor armere mensen handig omdat op deze manier allerlei minder goede ingrediënten toch tot een lekker gerecht konden worden gemaakt. 

Lucht

In het gedeelte over lucht gaat het over brood. Wat is een goed brood en waarom. Volgens Een pleidooi voor echt koken komt een goed brood neer op zuurdesem en volkoren. 

Aarde

In het deel over aarde gaat het over het fermenteren van voedsel, over schimmels, bacillen en bacteriën en onze soms onterechte angst daarvoor. Over het bewaren van voedsel zonder vriezer. Over gisting en rotting. Over bier, zuurkool, kimchi, yoghurt, kefir, tempeh, misopasta, sake, augurken en andere groenten in zuur en wijn.
Het gaat over een manier van koken die geen vuur nodig heeft maar gebruik maakt van biologie. Over een wereld die steeds meer verdrongen is door de hygiënewaanzin en angst voor bederf. Gelukkig zijn er nog mensen die hiervoor strijden. De mensen die vechten voor het recht om ongepasteuriseerde melk en kaas te nuttigen. De postpasteurianen ofwel de gistingsondergrondse genoemd. Met als ‘leider’ Sandor Katz.

Conclusie

Er staan veel interessante dingen in dit boek, voor mij was het laatste gedeelte, over gisting en fermenteren het gedeelte waar ik het meest uit geleerd heb. Omdat ik daar het minst over wist maar ook omdat het me op nieuwe ideeën brengt en nieuwe visies.

Alhoewel ik sommige onderdelen te uitgebreid vond raad ik iedereen die geïnteresseerd is in voedsel toch aan om, op welke manier dan ook, dit boek te lezen.