Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: uientaart

Dit is oorspronkelijk een Duits recept. Het kan zowel als hoofd- als als bijgerecht gegeten worden. Met bijvoorbeeld een uitgebreide salade erbij is het al snel een hele maaltijd. Ook lekker om 'm koud als hapje tussendoor te nuttigen.

Ingrediënten

- 250 gram bloem
- 150 ml water
- 3 gram droge gist
- peper
- zout
- 500 gram uien
- olie
- 1 teentje knoflook
- half pakje sojaroom
- 50 gram tamari-tofu

Bereiding

Kneed een soepel deeg van bloem, water, gist en 2 theelepels zout. Zet dit op een warme plek met een vochtige theedoek erover. Laat het ongeveer twee uur rijzen.

Kneed het deeg nog een keer en laat het nog een uur rijzen.

Snijd de uien in smalle ringetjes. Fruit ze in de olie lichtbruin, voeg bijna op het laatst de knoflook, peper en zout toe. Net als de sojaroom. Het vuur uitzetten.

De tofu in stukjes snijden en knapperig bakken in olie.

De oven voorverwarmen op 200 graden. Het deeg uitrollen tot een dikte van ongeveer een halve centimeter en in een taartvorm een opstaand randje vormen. De tofu op de bodem van de taart verspreiden. Hierover het uienmengsel smeren.

De randjes van de taart insmeren met olie.
De taart ongeveer 20 minuten bakken in de voorverwarmde oven.

Fatsoenlijk eten

categorieën: boeken

fatsoenlijk_eten

Mijn leven als proefkonijn

Auteur: Karen Duve
Uitgever: Cossee
Oorspronkelijke titel: Anständig essen. Ein selbstversuch
ISBN: 978 90 5936 348 9

"In Duitsland werd Fatsoenlijk eten laaiend enthousiast ontvangen en stond een jaar lang op de bestsellerlijst.' aldus de achterflap van mijn exemplaar.
Ik snap dit niet zo goed, misschien heb ik het niet helemaal begrepen maar op mij kwam dit boek over als een slecht kinderboek. Ik heb het natuurlijk helemaal uitgelezen maar de enige kwestie die mij nog een beetje interesseerde was de vraag: krijgen ze elkaar aan het eind?

De hoofdpersoon, de schrijfster zelf, is een slechte en ongeïnteresserde eter maar wil daar verandering in brengen. Zij wordt hierin bijgestaan door iemand die bij haar in huis komt wonen en die de naam Japie Krekel krijgt.

Deze Japie stelt vragen bij het gedrag van de hoofdpersoon. Vragen die vrijwel iedereen zich waarschijnlijk zelf wel eens stelt. Lijkt mij zo, in ieder geval iedereen die een beetje bewust wil eten. 
De antwoorden op deze vragen liggen vaak voor de hand en zijn in ieder geval vaak makkelijk te vinden of te bedenken.

Om uit te proberen wat goed is gaat de de hoofdpersoon verschillende manieren van eten uitproberen. Vegetarisch natuurlijk maar ook veganistisch, veganistischer, nog veganistischer en zelfs veganistischt (sic) en tenslotte fruitarisch. Telkens een stapje verder dus om uiteindelijk ergens in het midden uit te komen. Waarna Japie bang is dat ze een doorgeslagen hippie zal worden. Een vreemde conclusie van dit boek.