Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: Biefstukzwam

Biefstukzwam-11

De Fistulina hepatica is te vinden op oude en omgevallen eiken. Soms hoog in de boom maar ook wel aan de voet. Ze zitten vaak een beetje verstopt maar als je ze eenmaal ziet of er op let kan je ze wel vinden. De rode kleur is onmiskenbaar en deze paddenstoel is dan ook niet gauw te verwarren met andere.

Dit is een parasitaire zwam, dat wil zeggen dat hij leeft op bomen of de wortels van bomen. Deze bomen lijden daaronder en gaan uiteindelijk dood.

De biefstukzwam is niet alleen aan z'n kleur maar ook aan de grootte te herkennen. Hij kan wel 40 cm in doorsnede worden. Pluk 'm niet te jong. De smaak is vrij zuur en de textuur nogal glibberig. Je moet er van houden. Het schijnt mogelijk te zijn het zure te verminderen door de paddenstoel 12 uur in melk te weken voor de bereiding maar dit heb ik niet zelf gedaan.

Ingrediënten

- biefstukzwam
- olie of boter
- ui, in ringen
- knoflook, geperst
- peper en zout

Bereiding

De biefstukzwam goed schoonborstelen en met water afspoelen. Deppen en laten uitlekken.

Verhit de olie in een bakpan en bak daarin de ui. Snijd de zwam in repen of blokjes en bak ze op een hoog vuur. Na een minuut of 10 de knoflook, peper en zout toevoegen en nog even laten sudderen.

Er komt vrij veel vocht vrij bij het bakken van biefstukzwam, dit kan eventueel gebonden worden. Hij wordt niet knapperig.

Bron

Edwin Florès Het paddenstoelenboek en Het grote wildplukboek

Imidacloprid

categorieën: Gezondheid algemeen, Landbouw algemeen, natuur en milieu, , voedselveiligheid

Overgenomen van De Gelderlander, die het weer overgenomen heeft van het Noordhollands Dagblad.
Auteur: Jan Peter Versteege
maandag 19 maart 2012

ALKMAAR - Het zenuwgif imidacloprid, dat veel in de land- en tuinbouw wordt gebuikt, tast de ontwikkeling van de hersenen van nog ongeboren kinderen aan. De intelligentie kan daar onder lijden. Wetenschappers leiden dat af uit recent Japans onderzoek.
Het gevaar voor het menselijk zenuwstelsel wordt volgens hen ernstig onderschat. De norm voor het maximale gebruik moet een factor duizend scherper worden gesteld.

Gif

Imidacloprid wordt sinds de verruimde toelating in 2004 steeds vaker gebruikt door agrariërs. Het gif wordt door het gewas opgenomen en kan er daarom niet worden afgewassen.
Naar schatting 85 procent van het gewas in Nederland wordt geteeld met deze zenuwgiffen, via onder meer zaadcoating en druppelsystemen. Op veel plekken wordt de norm in het oppervlaktewater met tien tot tienduizend keer overschreden.

Risico's

Volgens toxicoloog Henk Tennekes en docent nieuwe risico's Jeroen van der Sluijs van de Universiteit Utrecht krijgen we in Nederland dagelijks tussen de 1 en 2 milligram imidacloprid binnen via onder meer groente, fruit, aardappelen, rijst en thee.
Bij iemand van 70 kilo is het gif volgens de officiële EU-norm pas schadelijk bij 4,2 mg (0,06 mg per kilo lichaamsgewicht). Uit de bevindingen van het Japanse onderzoek leiden Van der Sluijs en Tennekes af dat de EU-norm duizend keer scherper zou moeten zijn.

Bijensterfte

Veel imkers leggen al jaren een relatie tussen imidacloprid en bijensterfte. In Nederland sterft jaarlijks gemiddeld 25 tot 30 procent van de volken. Er lijkt ook gevaar voor de mens te zijn, bleek vorig jaar.
Amerikaans onderzoek wijst uit dat het binnenkrijgen van organofosfaat - ook een insecticide, maar minder sterk werkend op het menselijk zenuwstelsel dan imidacloprid - bij zwangere vrouwen de hersenen van de ongeboren vrucht negatief beïnvloedt.
Zeven jaar later blijkt het IQ van de kinderen gemiddeld zeven punten lager te zijn. Canadese wetenschappers uitten voorts het vermoeden dat de ontwikkeling van Alzheimer en Parkinson kan worden versneld door neonicotinoïden, waar imidacloprid bijhoort.

Tweede Kamer

In de Tweede Kamer was vorig jaar net geen meerderheid (72 stemmen) voor een verzoek om het gif uit voorzorg te verbieden. De regering wacht een onderzoek van de Gezondheidsraad af naar de mate waarin omwonenden van tuinderijen aan het gif worden blootgesteld.

Uit het Japanse onderzoek blijkt dat het gif ook bij zoogdieren een negatieve invloed heeft. Zenuwcellen in de kleine hersencellen bij ratten raken al bij minieme hoeveelheden geprikkeld, een aanwijzing dat het bij de mens soortgelijk uitpakt, zeggen Tennekes en Van der Sluijs.