Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: worteltaart (A real carrotpie)

Worteltaart

Dit recept is met toestemming overgenomen uit Ecofabulous koken in alle seizoenen van Lisette Kreischer. Daar heet het A real carrotpie!

Ingrediënten

- 1 grote winterwortel
- 350 gram gezeefd tarwemeel, geen bloem
- 330 gram rietsuiker of druivensuiker (of dadelsuiker)
- 75 gram rozijnen
- 75 gram walnoten
- 1/2 eetlepel kaneelpoeder
- 1/2 eetlepel fijn gesneden gember (kan ook weggelaten worden)
- rasp van 1 sinaasappelschil (neem een biologische sinaasappel hiervoor)
- mespunt zout
- 250 ml zonnebloemolie
- 250 ml sojamelk en sojaroom, gemengd
- 3 eetlepels appelmoes
- 1 zakje bakpoeder
- mespunt zout
- extra walnoten ter versiering
- sojaslagroom
- extra wortelrasp ter versiering

Bereiding

Voor 8 grote punten

Verwarm de oven voor op 200 graden. Vet een taartvorm (diameter 20 cm) in en bestrooi die met bloem.
Was de wortel en rasp ze fijn.
Crush de walnoten.

Meng meel, bakpoeder, zout, kruiden, suiker, wortel, walnoten, rozijnen en sinaasappelrasp in een kom. Roer goed door. Meng in een andere kom de olie met het sojamengsel en de appelmoes, en voeg dit aan het droge mengsel toe.

Roer het geheel goed door.

Het mengsel mag geen nat beslag worden maar ook geen deeg; het hangt er een beetje tussenin; een dik en glanzend mengsel.
Schep het in de vorm en bak de taart in zo'n 40 minuten gaar.

Vanaf 25 minuten mag je af en toe in de oven kijken. Houd de bovenkant in de gaten en prik er af en toe in met een mes of vork; als dat er schoon uitkomt is de taart klaar (prik-met-de-vork-test).
Heb je een oven met een knop voor onderwarmte dan is het wijs om de onderwarmte halverwege de baktijd 10 minuten aan te zetten.

Is de taart goudbruin? Haal hem uit de oven en laat hem in de vorm afkoelen. Versier de afgekoelde taart op een mooi bord met sojaslagroom, walnoten en wortelrasp.

knabbel en babbel 03 slakken

categorieën: Permacultuur, Project: knabbel en babbel

slak

Juni 2010

Slakken zijn veelvraten. Tot 4 keer toe hebben ze alle jonge pompoen-, courgette- en koolplanten opgegeten. Ik kweek de plantjes thuis in mijn kas (slaapkamer) op zodat ze alvast een goede start hebben, maar dat mag niet baten. Ze verdwijnen gewoon.

Omdat ik veel groene massa heb (wilde planten, stro en andere planten), blijft de bodem vochtig en kunnen slakken hierin goed overleven. Experimenten met het kaal houden van de bodem rond de plantjes en met het strooien van bentoniet rondom de jonge plantjes hebben niet helemaal het gewenste resultaat opgeleverd.

Toch lijkt de laatste lichting planten wel te overleven. Zijn de slakken vertrokken, hebben ze last van de droogte of hebben ze gewoon genoeg gegeten? Ik weet het niet maar ik ben blij dat er nu tenminste wat blijft staan.

Hapje

Vaak nemen ze alleen maar één hapje uit de steel van het jonge plantje. Maar dit is genoeg om de plant helemaal te laten verdwijnen.

Deficiëntie

In de permacultuur gaat men er vaak van uit dat je een tekort, deficiëntie, hebt in plaats van een teveel. Als je dus meer slakken hebt dan je tuin aankan, zoals het geval is als ze al je planten opeten, moet je zorgen voor iets dat het aantal slakken in toom houdt. Bijvoorbeeld egels, vogels of eenden. Sommige mensen eten gewoon de slakken zelf, en hebben zo een extra oogst.

Vogels zijn er genoeg maar ik heb niet het idee dat zij zich met de slakken voeden.
Daarom had ik het plan een egelburcht te maken om op deze manier egels te lokken. Dit is er echter nog niet van gekomen. En nu lijkt het minder noodzakelijk. Misschien iets voor van de winter.