Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: dahl, basisrecept

Rode linzen1

Dahl, daal of dal is een dikke linzensaus uit de Indiase keuken. In Tibet, Nepal en andere landen worden soortgelijke schotels met linzen ook veel gegeten.
Voor dit gerecht worden meestal rode of gele (split) linzen gebruikt omdat die bij het koken uit elkaar vallen. De rode meer dan de gele.

Onderstaan recept is een simpel basisrecept. Er zijn zeer veel varianten van deze schotel.

Ingrediënten (voor 2 personen)

- olie om in te bakken
- 1 ui, in ringen of stukjes gesneden
- stukje gemberwortel van ongeveer 2 cm, geschild
- 1 teen knoflook
- 1/2 theelepel chilipoeder
- theelepel gemalen koriander
- theelepel kurkuma
- linzen (ongeveer 100 gram, ongekookt)
- water
- eventueel zout en peper

Bereiding

Spoel de linzen een paar keer goed uit en zorg dat er geen steentjes meer tussen zitten.

Fruit de ui in de olie tot ze glazig is. Voeg dan de knoflook, gember en de kruiden toe. Zowel de knoflook als de gember kunnen door de knoflookpers.
Roer dit een paar minuten door en doe dan de linzen erbij. Voeg genoeg water toe tot alles net onder staat.
Breng aan de kook en laat ongeveer 20 à 30 minuten sudderen met het deksel op de pan. Het moet een soort dikke, bijna droge soep lijken.

Proeven en eventueel zout en peper toevoegen.

Serveersuggestie

Dahl kan gegeten worden bij een curry en/of met een chapati en yofuknoflooksaus.

Knabbel en babbel 13 - Tussen droom en daad

categorieën: Permacultuur, Project: knabbel en babbel

Staan wetten in de weg en praktische bezwaren.

In mijn geval, en in dat van andere perma-enthousiastelingen staan vooral geld, bestemmingsplannen en andere regeltjes in de weg.
Om in Nederland een permacultuurproject, bv. een voorbeeldtuin, een CSA-bedrijfje of een boomgaard, te beginnen is allereerst een stuk grond nodig. En grond is duur, of het nou bouw-, landbouwgrond of natuur is.
Grond is niet alleen duur omdat we in Nederland nou eenmaal met veel mensen op een kluitje zitten. Hoewel dat volgens mij ook wel meevalt. De meeste mensen wonen in de steden en als ik met de trein door het land reis zie ik heel veel land waar veel zinniger dingen mee te doen zouden zijn dan het laten groeien van gras.

Maar grond is ook duur omdat er mee gespeculeerd wordt. Er wordt handel gedreven door mensen die geen ander belang hebben dan het maken van winst via het kopen en weer verkopen van stukken land.

Een zo mogelijk nog grotere hobbel zijn de bestemmingsplannen. Elk stukje land in Nederland heeft een bestemming. In mijn naïviteit ging ik er van uit dat een agrarische bestemming was wat ik nodig had. Ik wil immers voedsel verbouwen.
Maar zo simpel is dat niet. Een bestemmingsplan gaat veel verder. Het geeft aan of iets een weiland moet zijn, een boomgaard of iets anders. En het luistert heel nauw, op een weiland mag je geen bomen en struiken zetten, en er wordt zelfs voorgeschreven welke soort gras er mag groeien. En in een boomgaard moeten allemaal dezelfde (soort) bomen staan. Zo heb ik gehoord.

In de permacultuur heb je altijd een combinatie van verschillende soorten gewassen. Naast bomen zijn er struiken en groenten. Eenjarige en meerjarige planten. Vijvers worden gegraven en heuveltjes gevormd.
Dit valt in geen enkel bestemmingsplan, en veel overheden raken in de war als iets buiten de normen valt en weten vervolgens niet wat ze er mee moeten. Behalve het verbieden.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me er pas oppervlakkig in verdiept heb, maar ik weet genoeg om te bedenken dat het heel veel moeite en geregel gaat kosten om iets van de grond te krijgen. Helaas is regelen en overleggen nou net geen hobby van mij.
En volgens mij hebben maar weinig mensen daar veel lol in. De meesten die ik ken die overwegen iets te beginnen, zijn liever bezig met het maken van plannen en het praktisch uitvoeren daarvan.
Dit is een van de redenen dat veel permaculturisten en andere voedselverbouwers naar het buitenland vertrekken. Om daar te gaan boeren. Maar ik wil dat het hier ook mogelijk is. En daarom ben ik van plan hier te blijven.

Het zou wel fijn zijn als er iemand was die al deze dingen goed zou uitzoeken en regelen. Iemand die je gewoon in kan huren om alle vergaderingen, overleggen en lastige gesprekken te voeren. En die het voor elkaar zou krijgen dat het makkelijker wordt iets te beginnen.

Want ik snap wel dat er veel dingen zo geregeld zijn omdat men bang is dat het een rotzooitje wordt. Maar wat kan er nou op tegen zijn als mensen gezond voedsel verbouwen, ondertussen de biodiversiteit vergroten, meer natuur aanleggen en daarmee een eigen inkomen verdienen?