Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: rijst met aubergine en snijbiet

Snijbietrood

Ingrediënten

(voor 2 personen)
- 100 gram rijst, gekookt en afgekoeld
- 1 aubergine, in blokjes
- halve courgette, in blokjes
-1 ui, in ringen
- 1 teen knoflook
- flinke berg snijbiet, gewassen en in stukken gescheurd
- flinke scheut frituur
- zout, peper
- paprikapoeder, chilipeper
- ketchup
- 1 eetlepel gistvlokken

Bereiding

Verhit de olie in een ruime koekepan. (Normaal gebruik ik olijfolie maar frituurolie kan beter tegen hoge temperaturen. Het bakken van aubergines lukt het best in ruim olie die goed heet is.)
Bak hierin de aubergineblokjes tot ze gaar zijn. Schep ze regelmatig om om te voorkomen dat ze aanbranden.

Als de aubergine zacht en gaar is voeg dan de courgette en de ui toe. Blijven roeren.
Na een paar minuten de rijst, kruiden en knoflook toevoegen. Het vuur blijft al die tijd hoog en om aanbranden te voorkomen moet er telkens geroerd worden.

De ketchup erdoor mengen.

Op het laatst de snijbiet in porties toevoegen. (In één keer 'past' dit waarschijnlijk niet, maar snijbiet krimpt snel, zodat de rest er zeker bij kan.)
Naar smaak gistvlokken eroverheen strooien.

No Impact Man

categorieën: boeken, films, filosofie, Klimaatverandering, personen

no_impact_man

Auteur: Colin Beavan
Uitgever: Spectrum
ISBN: 978 90 491 0259 3

Er is een boek en een documentaire verschenen.

Recensie (van het boek)

In januari 2006, hartje winter, is het in New York 21 graden Celsius, terwijl het -2 zou moeten zijn, en plotseling beseft Beavan dat dat niet klopt. Dat er iets helemaal mis is met het klimaat en dat er iets moet gebeuren. Daarvoor wist hij het ook al, maar had hij nooit de connectie met zijn eigen leven gelegd. 'Ze' moesten er iets aan doen, anderen deden het fout. De problemen waren te groot om zelf op te lossen.
Maar nu beseft hij dat hij zelf iets moet doen, niet meer onverschillig zijn eigen leven leiden, niet meer met het opgeheven vingertje naar anderen wijzen, maar zelf actie ondernemen.

Omdat hij schrijver is en omdat hij uit wil zoeken hoe het nu echt zit, wordt dit zijn nieuwe project: een jaar lang klimaatneutraal leven. Dit betekent geen afval produceren en geen uitstoot van broeikasgassen. In de praktijk komt dit neer op geen gemotoriseerd vervoer (dus niet autorijden, niet vliegen, geen gebruik maken van metro of lift), alleen lokaal geproduceerd en overwegend vegetarisch voedsel (dus geen afhaaleten), en geen niet-duurzaam geproduceerde elektriciteit gebruiken (dus geen tv, afwasmachine, koelkast en andere apparaten).

Voorheen zag het leven van de auteur, zijn vrouw Michelle en dochtertje van twee Isabella, er uit als dat van zoveel New Yorkers: veel afhaalmaaltijden, hard werken, tv-kijken, vervoer per taxi, metro en vliegtuig en het kopen van veel spullen en koffie. Het nieuwe leven vereist nogal een verandering in gedrag, en daarbij komen dilemma's, twijfels en verzet tegen de zelfopgelegde regels naar boven.

In het boek geeft Beavan veel aandacht aan deze overwegingen, ze maken het boek (nog) persoonlijker en tegelijkertijd trekt het het onderwerp veel breder. het gaat over sociale samenhang, het je verbonden voelen met je omgeving en anderen. Keuzes maken die niet altijd sociaal de meest handige of wenselijke zijn, leveren strijd en twijfels.

Maar gaandeweg het project worden de voordelen van deze nieuwe levensstijl duidelijk. Er is meer tijd om als gezin door te brengen, de gezondheid wordt beter door ander voedsel en meer beweging (fietsen, lopen, steppen), vrienden komen massaal op bezoek om te genieten van zelfbereide, vegetarische maaltijden en spelletjes hints. En er komt veel aandacht. De media pikken het op en de blog die Beavan bijhoudt, wordt steeds beter bezocht. Mensen zijn geïnteresseerd, willen van alles weten en willen meedoen.

Naast de persoonlijke ervaringen staat in het boek veel informatie over de redenen voor het project en de noodzaak voor iedereen om iets te doen, omdat het anders gewoon binnenkort slecht afloopt. Niet alleen met de mensheid maar in zijn val sleurt de mens hele ecosystemen mee. Het is nog niet te laat, maar er moet wel snel iets gebeuren. Niet door onszelf een regime van strikte regels op te leggen, maar wel door onze levenswijze, onze consumptie en verspilling drastisch aan te pakken.
Niet alleen individueel maar vooral ook collectief. Er moeten andere manieren gevonden worden om samen te leven. Misschien is het systeem van steeds meer werken om steeds meer te consumeren en steeds meer moe achter de tv te hangen toch niet de beste manier om gelukkig te worden. Omdat al blijkt dat veel mensen daar niet gelukkig van worden en omdat deze manier van leven gewoon niet langer vol te houden is. De aarde trekt het gewoon niet. En de mens ook niet.

De film is vanaf 18 januari 2011 op internet te zien via topdocumentaryfilms.com.