Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: walnotentaartjes

Walnotentaartjes

Een enigzins aangepast recept uit de 'People, Planet, Profit'. Die hebben het weer van de kookschool www.soul-food.be in België.

Ingrediënten

voor het deeg:
100 gram walnoten
100 gram volkorenmeel
25 ml rijststroop
25 ml ahornsiroop
50 ml ongeharde plantaardige margarine
1/4 theelepel zout

voor de vulling:
75 gram walnoten, licht geroosterd
125 ml water
50 ml rijststroop
25 ml ahornsiroop
1 volle eetlepel agar agar (= plantaardig geleermiddel)
1 eetlepel arrowroot, opgelost in een beetje water, of maïzena
1/8 theelepel vanillepoeder

Bereiding

Maal voor het deeg de walnoten en het meel in een keukenmachine tot een fijn meel.
Voeg het zout, rijststroop, ahornsiroop en de margarine toe en meng dit tot een soepel deegje.

Rol kleine balletjes van het deeg en rol ze tussen plasticfolie (tegen het plakken, het kan waarschijnlijk ook zonder) uit tot 4 mm dik. Steek er dan rondjes uit van ongeveer 8 cm doorsnede en leg ze ieder in een muffinvormpje.
Prik gaatjes in de bodem met een vork en druk er met de achterkant van de vork een getande rand in.

Bak de taartjes gedurende 8 minuten in een voorverwarmde oven van 180 graden. Laat ze afkoelen in de vorm en haal ze er dan uit. Vul ze met de geroosterde walnoten.

Doe de andere ingrediënten voor de vulling, behalve de arrowroot, in een steelpannetje. Breng zachtjes aan de kook.
Laat 10 minuten koken. Verdik het mengsel tenslotte met de arrowroot en laat even afkoelen.

Schep de saus over de taartjes zodat ze mooi gevuld zijn, laat opstijven en serveer.

No Impact Man

categorieën: boeken, films, filosofie, Klimaatverandering, personen

no_impact_man

Auteur: Colin Beavan
Uitgever: Spectrum
ISBN: 978 90 491 0259 3

Er is een boek en een documentaire verschenen.

Recensie (van het boek)

In januari 2006, hartje winter, is het in New York 21 graden Celsius, terwijl het -2 zou moeten zijn, en plotseling beseft Beavan dat dat niet klopt. Dat er iets helemaal mis is met het klimaat en dat er iets moet gebeuren. Daarvoor wist hij het ook al, maar had hij nooit de connectie met zijn eigen leven gelegd. 'Ze' moesten er iets aan doen, anderen deden het fout. De problemen waren te groot om zelf op te lossen.
Maar nu beseft hij dat hij zelf iets moet doen, niet meer onverschillig zijn eigen leven leiden, niet meer met het opgeheven vingertje naar anderen wijzen, maar zelf actie ondernemen.

Omdat hij schrijver is en omdat hij uit wil zoeken hoe het nu echt zit, wordt dit zijn nieuwe project: een jaar lang klimaatneutraal leven. Dit betekent geen afval produceren en geen uitstoot van broeikasgassen. In de praktijk komt dit neer op geen gemotoriseerd vervoer (dus niet autorijden, niet vliegen, geen gebruik maken van metro of lift), alleen lokaal geproduceerd en overwegend vegetarisch voedsel (dus geen afhaaleten), en geen niet-duurzaam geproduceerde elektriciteit gebruiken (dus geen tv, afwasmachine, koelkast en andere apparaten).

Voorheen zag het leven van de auteur, zijn vrouw Michelle en dochtertje van twee Isabella, er uit als dat van zoveel New Yorkers: veel afhaalmaaltijden, hard werken, tv-kijken, vervoer per taxi, metro en vliegtuig en het kopen van veel spullen en koffie. Het nieuwe leven vereist nogal een verandering in gedrag, en daarbij komen dilemma's, twijfels en verzet tegen de zelfopgelegde regels naar boven.

In het boek geeft Beavan veel aandacht aan deze overwegingen, ze maken het boek (nog) persoonlijker en tegelijkertijd trekt het het onderwerp veel breder. het gaat over sociale samenhang, het je verbonden voelen met je omgeving en anderen. Keuzes maken die niet altijd sociaal de meest handige of wenselijke zijn, leveren strijd en twijfels.

Maar gaandeweg het project worden de voordelen van deze nieuwe levensstijl duidelijk. Er is meer tijd om als gezin door te brengen, de gezondheid wordt beter door ander voedsel en meer beweging (fietsen, lopen, steppen), vrienden komen massaal op bezoek om te genieten van zelfbereide, vegetarische maaltijden en spelletjes hints. En er komt veel aandacht. De media pikken het op en de blog die Beavan bijhoudt, wordt steeds beter bezocht. Mensen zijn geïnteresseerd, willen van alles weten en willen meedoen.

Naast de persoonlijke ervaringen staat in het boek veel informatie over de redenen voor het project en de noodzaak voor iedereen om iets te doen, omdat het anders gewoon binnenkort slecht afloopt. Niet alleen met de mensheid maar in zijn val sleurt de mens hele ecosystemen mee. Het is nog niet te laat, maar er moet wel snel iets gebeuren. Niet door onszelf een regime van strikte regels op te leggen, maar wel door onze levenswijze, onze consumptie en verspilling drastisch aan te pakken.
Niet alleen individueel maar vooral ook collectief. Er moeten andere manieren gevonden worden om samen te leven. Misschien is het systeem van steeds meer werken om steeds meer te consumeren en steeds meer moe achter de tv te hangen toch niet de beste manier om gelukkig te worden. Omdat al blijkt dat veel mensen daar niet gelukkig van worden en omdat deze manier van leven gewoon niet langer vol te houden is. De aarde trekt het gewoon niet. En de mens ook niet.

De film is vanaf 18 januari 2011 op internet te zien via topdocumentaryfilms.com.