Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: appelmoes

Appel

Ingrediënten

- appels
- rozijnen
- diksap
- water
- kaneel

Bereiding

De appels schillen en in stukjes in een grote pan doen. Overige ingrediënten toevoegen naar smaak. Halverwege proeven of het zoet genoeg is, zo niet dan wat extra diksap en/of rozijnen er bij doen. Beter iets te veel water erbij dan te weinig. Het eventuele overblijvende vocht afgieten en warm opdrinken. Lekker!

Het inmaken

Alles wat je niet direct op gaat eten kan je lang bewaren met de volgende methode.
Glazen potten, goed schoon, vullen met kokend water. Deksel erop en op z'n kop zetten. Op deze manier wordt ook het deksel gesteriliseerd.

Na een aantal minuten de potten leeggooien (het water bewaren om mee af te wassen of het toilet te spoelen) en de nog hete appelmoes er in scheppen, met een lepel die ook in het kokend water, of in de pan met kokende appelmoes, ontsmet is. Pas op dat je niet de rand van de pot of de binnenkant ervan met je vingers aanraakt .Hetzelfde geldt voor het deksel. Het moet allemaal zo steriel mogelijk blijven.

De volle potten weer op hun kop zetten, nadat je het deksel er weer op gedaan hebt uiteraard, en af laten koelen.
Datum van vullen erop zetten en bewaren. Als het goed is kan je het wel een aantal maanden bewaren.

No Impact Man

categorieën: boeken, films, filosofie, Klimaatverandering, personen

no_impact_man

Auteur: Colin Beavan
Uitgever: Spectrum
ISBN: 978 90 491 0259 3

Er is een boek en een documentaire verschenen.

Recensie (van het boek)

In januari 2006, hartje winter, is het in New York 21 graden Celsius, terwijl het -2 zou moeten zijn, en plotseling beseft Beavan dat dat niet klopt. Dat er iets helemaal mis is met het klimaat en dat er iets moet gebeuren. Daarvoor wist hij het ook al, maar had hij nooit de connectie met zijn eigen leven gelegd. 'Ze' moesten er iets aan doen, anderen deden het fout. De problemen waren te groot om zelf op te lossen.
Maar nu beseft hij dat hij zelf iets moet doen, niet meer onverschillig zijn eigen leven leiden, niet meer met het opgeheven vingertje naar anderen wijzen, maar zelf actie ondernemen.

Omdat hij schrijver is en omdat hij uit wil zoeken hoe het nu echt zit, wordt dit zijn nieuwe project: een jaar lang klimaatneutraal leven. Dit betekent geen afval produceren en geen uitstoot van broeikasgassen. In de praktijk komt dit neer op geen gemotoriseerd vervoer (dus niet autorijden, niet vliegen, geen gebruik maken van metro of lift), alleen lokaal geproduceerd en overwegend vegetarisch voedsel (dus geen afhaaleten), en geen niet-duurzaam geproduceerde elektriciteit gebruiken (dus geen tv, afwasmachine, koelkast en andere apparaten).

Voorheen zag het leven van de auteur, zijn vrouw Michelle en dochtertje van twee Isabella, er uit als dat van zoveel New Yorkers: veel afhaalmaaltijden, hard werken, tv-kijken, vervoer per taxi, metro en vliegtuig en het kopen van veel spullen en koffie. Het nieuwe leven vereist nogal een verandering in gedrag, en daarbij komen dilemma's, twijfels en verzet tegen de zelfopgelegde regels naar boven.

In het boek geeft Beavan veel aandacht aan deze overwegingen, ze maken het boek (nog) persoonlijker en tegelijkertijd trekt het het onderwerp veel breder. het gaat over sociale samenhang, het je verbonden voelen met je omgeving en anderen. Keuzes maken die niet altijd sociaal de meest handige of wenselijke zijn, leveren strijd en twijfels.

Maar gaandeweg het project worden de voordelen van deze nieuwe levensstijl duidelijk. Er is meer tijd om als gezin door te brengen, de gezondheid wordt beter door ander voedsel en meer beweging (fietsen, lopen, steppen), vrienden komen massaal op bezoek om te genieten van zelfbereide, vegetarische maaltijden en spelletjes hints. En er komt veel aandacht. De media pikken het op en de blog die Beavan bijhoudt, wordt steeds beter bezocht. Mensen zijn geïnteresseerd, willen van alles weten en willen meedoen.

Naast de persoonlijke ervaringen staat in het boek veel informatie over de redenen voor het project en de noodzaak voor iedereen om iets te doen, omdat het anders gewoon binnenkort slecht afloopt. Niet alleen met de mensheid maar in zijn val sleurt de mens hele ecosystemen mee. Het is nog niet te laat, maar er moet wel snel iets gebeuren. Niet door onszelf een regime van strikte regels op te leggen, maar wel door onze levenswijze, onze consumptie en verspilling drastisch aan te pakken.
Niet alleen individueel maar vooral ook collectief. Er moeten andere manieren gevonden worden om samen te leven. Misschien is het systeem van steeds meer werken om steeds meer te consumeren en steeds meer moe achter de tv te hangen toch niet de beste manier om gelukkig te worden. Omdat al blijkt dat veel mensen daar niet gelukkig van worden en omdat deze manier van leven gewoon niet langer vol te houden is. De aarde trekt het gewoon niet. En de mens ook niet.

De film is vanaf 18 januari 2011 op internet te zien via topdocumentaryfilms.com.