Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: ananas-banaan-kokos-taart

Rijpe bananen2

Ingrediënten

voor de bodem:
40 gram zonnebloempitten
75 gram sesamzaad
75 gram amandelen
30 gram kokos
75 gram rozijnen
75 gram dadels, ontpit
1 theelepel geraspte nootmuskaat

voor de vulling::
4 rijpe bananen
25 gram geraspte kokos
1 klein potje ananasstukjes
2 theelepels diksap
1 zakje agar-agar
3 eetlepels geraspte kokos

Bereiding

Alle ingrediënten voor de bodem, behalve de nootmuskaat, in een keukenmachine fijn malen. Een klein beetje water toevoegen en dan deze massa in een springvorm goed aandrukken. Bestrooi deze taartbodem met nootmuskaat.

De bananen in plakjes snijden en over de bodem verdelen. De ananasstukjes met het sap, de agar-agar, 25 gram geraspte kokos en diksap mengen met staafmixer.
Dit een paar minuten zachtjes laten doorkoken in een pannetje en daarna over de taartbodem gieten.

Bestrooien met de kokos en af laten koelen in de springvorm. Minsten twee uur in de koelkast zetten. Daarna pas uit de vorm halen.

The Vegetarian Myth, food, justice and sustainability

categorieën: boeken, Permacultuur, Theorieën over gezonde voeding, Vlees en veeteelt, wereldvoedselverdeling

vega_myth

Auteur: Lierre Keith
Uitgever: Flashpoint Press
ISBN: 9781604860801

Recensie door Mirjam Vaes

Persoonlijk

Zelden of nooit eerder heb ik een boek gelezen dat me zo emotioneel raakte als The Vegetarian Myth. Een hele reeks zeer uiteenlopende gevoelens kwam in mij op, van hevige neiging om in de verdediging te schieten en verontwaardiging tot verdriet en zelfs kwaadheid maar zeker ook herkenning en enthousiasme. Toen ik dit boek voor de eerste keer in handen kreeg was ik nieuwsgierig maar ook een beetje huiverig om er aan te beginnen. Uiteindelijk ben ik er een aantal keer in begonnen om het na een paar bladzijden weer van me af te werpen. Maar het bleef ook trekken.
Eén van de aanleidingen om het uiteindelijk toch helemaal te lezen was dat minimaal één iemand in mijn directe omgeving al langere tijd ernstige gezondheidsklachten heeft die heel erg overeen lijken te komen met de klachten van de auteur. Plus dat mijn eigen gezondheid ook niet al te best is en die maar niet lijkt te verbeteren ondanks het feit dat ik erg mijn best doe in ieder geval zo gezond mogelijk te eten.

De auteur Lierre Keith is zelf 20 jaar veganist geweest maar is daar, in eerste instantie vanwege ernstige gezondheidsklachten, mee gestopt. Maar The Vegetarian Myth is veel meer dan een verslag van een zoektocht naar gezondheid. Het is een uiteenzetting van allerlei argumenten waarom vegetarisme en veganisme niet het beste is wat je kan doen, voor jezelf, voor de aarde en voor de hongerende medemens. En hoewel ik het zeker niet met alles eens ben heeft het me wel aan het denken gezet.

Het lezen van dit boek was een zoektocht naar mijn eigen argumenten en ideeën, een confrontatie met mijn eigen vooringenomenheid en neiging alleen te geloven wat in mijn straatje past. Keith heeft de neiging die kleine twijfeltjes en onderdrukte tegenstrijdigheden in je ideeën te vinden en er dan in te gaan zitten peuren, net zolang tot je er iets mee moet. Al is misschien niet meteen helemaal duidelijk wat dat dan moet zijn. Voor haar was het uiteindelijk wel duidelijk: ze moest stoppen met het eten van alleen plantaardig voedsel en beginnen met dierlijke producten. Om haar ideeën te laten kloppen en om gezond te worden. Dat laatste is overigens niet helemaal gelukt. Een van de redenen om dit boek te schrijven is dan ook om mensen te waarschuwen voor wat zij gelooft dat een ongezond dieet is.

Mythen

De belangrijkste stelling van Keith is dat je om te kunnen leven moet doden. Niet per se direct maar de natuur bestaat omdat organismen leven én omdat zij sterven. Het is als mens niet mogelijk te leven, te bestaan, zonder dat er anderen (dieren, planten, micro-organismen) dood gaan. Het is dus ook niet zo dat je als veganist niet doodt. Het is alleen wat minder zichtbaar en duidelijk.

Een van de mythen van het vegetarisme gaat over granen en peulvruchten. Volgens Keith betekent het eten van granen en peulvruchten (zoals soja!) in plaats van dierlijke producten, niet dat er niet gedood wordt voor voedsel. De productie van deze eenjarige gewassen gaat gepaard met ernstige vernietiging van hele ecosystemen. Doordat hiervoor grote hoeveelheden land nodig zijn die vrijgemaakt (moeten) worden van alles dat er leeft, niet alleen andere planten en dieren maar tot aan de bacteriën in de bodem. Op deze manier sterft ook het kostbare bodemleven en wordt de vruchtbare bodem (humus) steeds dunner en minder. Terwijl een gezonde bodem de basis is voor al het leven op aarde.

Vervolgens moeten deze gewassen wel hun voedingsstoffen hebben waarmee ze in zo’n kort mogelijke tijd zo groot mogelijk worden. Dat betekent dat grote hoeveelheden kunstmest en/of dierlijke mest op het land gebracht (moeten) worden. Ondertussen moeten tijdens de groei zogenaamde onkruiden en plagen zoveel mogelijk geweerd worden, dit betekent vrijwel altijd het gebruik van pesticiden, insecticiden en andere bestrijdingsmiddelen. Dit doodt niet alleen het leven op die plek maar gaat veel verder. Grondwater raakt vervuild en de residuen van deze chemicaliën komen zo in het water en dus ook in ons drinkwater.

Ook de biologische kweek van granen en peulvruchten gebeurt in grote stukken monocultuur. Die automatisch betekenen dat er op die plek geen andere planten en dieren kunnen leven.
Bovendien zijn grote delen van de aarde niet geschikt om granen en peulvruchten te kweken dus moet deze vaak ver getransporteerd worden om iedereen te voorzien. Natuurlijk is het zo dat een groot deel van het vee en van de vleeseters ook gebruik maken van deze gewassen. Zij gaan dan ook zeker niet vrijuit maar het idee dat iedereen hiermee gevoed kan worden is volgens Keith geen goed en al helemaal geen duurzaam idee.

Radicaal

Keith’s ideeën zijn zeker geen verslapping van standpunten, zij is veel radicaler dan de meeste vegetariërs en veganisten. Het is ook zeker niet zo dat zij de uitgangspunten van vegetariërs en veganisten niet langer onderschrijft. De zorg voor de aarde, dieren en andere mensen deelt zij nog steeds. Het gaat haar echter niet alleen om de dieren die direct gedood worden voor voedsel maar het gaat haar om het overleven van al het leven. Als permacultuur-activist, pleit zij voor lokaal, liefst voor een groot deel zelfgeteeld voedsel en voor het eten van, met gras in plaats van granen en soja gevoed, vlees. Voor het behoud van ecosysteem en voor een veel kleinere menselijke bevolking zodat het echt mogelijk is om duurzaam te leven.
Maar ook heel belangrijk vindt zij het om ondertussen zelf gezond te blijven. Hoe kan iets immers goed zijn voor alles en iedereen als het niet goed is voor jezelf.