Voedselencyclopedie

inhoud

Recept: witte bonen in tomatensaus

Tijm1

Witte bonen in tomatensaus hoeven niet per se uit een potje te komen, je kan ze ook zelf maken. Hieronder volgen 2 manieren.

Ingrediënten (voor 4 personen)

- 2 koppen gedroogde witte bonen
- water
- 100 gram tomatenpuree
- olijfolie
- 4 tenen knoflook
- 2 rode uien, in kleine stukjes
- tijmtakjes, vers of gedroogd
- sap van 1 citroen
- zout en peper, naar smaak

Bereiding - Eerste manier

Breng water aan de kook, haal van het vuur en week hierin de bonen 12 uur, spoel ze daarna goed af en herhaal dit nog een keer 12 uur. Spoel ze weer af.

Meng in een ovenschaal de olie, de bonen, tomatenpuree, knoflook, zout en tijm. Zet dit 6 uur (!) in een oven op 150 graden. Af en toe alles mengen. Als het te droog lijkt te worden, voeg dan wat olie toe.

Haal het gerecht uit de oven, verwijder de tijmtakjes en voeg de uienstukjes en citroensap toe.

Het gerecht is klaar als de bonen zacht zijn. Ze zijn dan niet melig.

Bereiding - Tweede manier (deze gaat een stuk sneller.)

Week en kook de bonen volgens de aanwijzingen. Nog sneller is het als je gare bonen uit een pot of blik gebruikt.

Verhit in een koekenpan de olie. Bak hierin de bonen met de overige ingrediënten.

Zout suiker vet

categorieën: Bedrijven, boeken, films

zout_suiker_vet

Hoe de voedselindustrie ons in zijn greep houdt

Auteur: Michael Moss
Uitgever: Carrera, Amsterdam 2013
ISBN: 97890 488 18921

Toen mijn moeder vroeg welk boek ik aan het lezen was en ik deze titel gaf was haar reaktie: 'Ha, lekker!' En dat was de spijker op zijn kop. Zout, suiker en vet zijn de ingrediënten die bewerkte, kant en klare producten, zo lekker maken. En zo verslavend. En zo ongezond.

Michael Moss, een Amerikaanse onderzoeksjournalist, deed jarenlang onderzoek naar de praktijken in de voedselindustrie. Hij sprak met honderden mensen, las talloze rapporten. Hij trekt vergelijkingen tussen de tabaksindustrie en de voedselindustrie en kwam erachter dat het enige doel van deze bedrijven uiteindelijk is om, veel, geld te verdienen. Een open deur natuurlijk maar in deze industrie krijgt dit akelige trekjes. Multinationals als Kraft, Unilever, Nestlé, Oreos, Kellogs, Procter & Gamble, Coca-Cola, Mars en vele anderen worden regelmatig aangesproken op het ongezonde voedsel dat ze produceren en promoten maar zelfs als ze iets zeggen te willen doen aan de toenemende obesitas, suikerziekten en andere zogenaamde welvaartsziekten omdat de feiten echt aantonen dat bepaalde gewoonten leiden tot een hogere kans op bepaalde ziekten, gaat het ze er alleen maar om te scoren. Door op een product te kunnen zetten dat het minder zout of verzadigd vet bevat hopen ze meer te kunnen verkopen en vooral de concurrent voor te blijven.

Allemaal dingen die ik natuurlijk ergens al wel wist maar toen ik 'Zout, suiker, vet' las kreeg ik steeds meer weerzin en steeg mijn verontwaardiging tot nieuwe hoogtepunten. Deze bedrijven, deze mensen gaan ver, heel ver in hun zucht naar geld en macht. Wat mij betreft te ver. Als je weet dat de dingen die je maakt mensen ziek maakt en zelfs laat overlijden dan spoort er iets niet. Treffend is dat veel (voormalige en huidige) topmensen in deze industrie hun eigen producten weigert te eten. Omdat ze liever gezond blijven.

De industrie besteedt ongelooflijk veel tijd, geld en energie aan het zoeken naar het ultieme blisspoint: 'de precieze hoeveelheid suiker, vet of zout waarvan de consument in de wolken raakt.' Oftewel de juiste samenstelling van ingrediënten waarbij de consument niet wil stoppen met eten voor het op is. En liefst nog meer.

Wat kan je zelf doen om hier aan te ontsnappen? Kook je eigen eten, vermijd zoveel mogelijk bewerkte voedingsmiddelen, neem je eigen verantwoordelijkheid, lees etiketten.